Nieuw interieur

“Zo wil ik het graag hebben.”

Mijn vrouw was overtuigd. De logeerkamer moest helemaal opnieuw worden ingericht. In de oosterse stijl, wel te verstaan. Een authentiek Arabisch interieur moest het worden met een zuiver oosterse uitstraling.

Ze was zojuist, samen met de buurvrouw, tien dagen op rondreis geweest door het Midden-Oosten en was begeesterd en geïnspireerd terug gekomen.

“Daar kunnen wij een voorbeeld aan nemen,” had ze gezegd toen ik haar van Schiphol afhaalde. “Wat een sfeer. Wat een cultuur. Het was alsof ik in een sprookjesboek beland was.”

“Fijn,” zei ik eenvoudig. “En nu ben je weer in Nederland.” Ik was bezig met het invullen van mijn jaarlijkse belastingformulier en kon me niet echt verplaatsen in de exotische wereld van sultans, tengere buikdanseresjes en straatjes gevuld met oosters geklede marktkooplui.

sfeer in marrakech

“Jawel,” zei mijn vrouw enthousiast, “Ik ben dan wel in Nederland, maar ik heb besloten dat ik diezelfde romantiek ook thuis wil hebben.”

“O,” zei ik plompverloren. Het leek me uitgesloten dat ze zelf wilde gaan buikdansen op zaterdagavond, dus wat ze precies bedoelde was me niet helemaal duidelijk.

“De logeerkamer wordt helemaal omgegooid. Ik heb het er met Mies over gehad. Zij gaat het ook doen. We gaan die kamer inrichten volgens goed Arabisch recept. Een echt Arabisch interieur.”

“Mies ook?” vroeg ik ongelovig. Mies was de buurvrouw en ik kende haar als een oer- Hollandse degelijke vrouw. Dat zou nog wel eens voor problemen kunnen gaan zorgen met buurman Piet.

“Ja…we doen het samen. Jij hoeft niets te doen. Behalve dan…eh…,” aarzelde ze, “…alles betalen.”

Ik slaakte een zucht van ongeloof. Even een rondreis naar het Midden-Oosten en meteen wordt het hele huishouden ontwricht.

“En wat moet ik me daar dan bij voorstellen?” Ik voelde de bui al hangen. De belastingpapieren leken opeens nauwelijks nog een probleem.

“Nou gewoon…het moet een kamer worden waar ik me kan terugtrekken…met oosterse lampen, wandkleden en van die grote kussens natuurlijk.” Haar gezicht straalde helemaal.

“En muziek natuurlijk. We moeten daar een geluidssysteem hebben met van die opzwepende arabische deuntjes…en wierook natuurlijk.”

Was dit dezelfde vrouw met wie ik 12 jaar geleden getrouwd was? Ik keek haar van opzij aan en hield een oog op de weg. Ik schudde mijn hoofd.

Een mens is nooit te oud voor verrassingen.

Toen we thuis kwamen ging mijn vrouw meteen na het uitpakken met Mies naar de stad.

“Catalogusje halen…kunnen we alles goed plannen!” schreeuwde ze enthousiast over haar schouder alvorens de deur achter haar dicht viel en ik alleen achterbleef met mijn belastingformulier.

Dat was toen.

En nu, op het moment dat ik dit schrijf, een paar maanden later, is de logeerkamer nog steeds oer-hollands. Met een degelijk portret van Oom Siebe aan de muur en de strijkplank in de hoek.

Wat er gebeurd is en waarom wij vooralsnog geen Arabisch interieur hebben?

Dat is eenvoudig zat. Mijn vrouw heeft vorige maand samen met de overbuurvrouw een reis naar Bali gewonnen met de plaatselijke Bingo. Ze zit daar nu al een week. Morgen komt ze terug. Ik bereid me maar vast voor, want ze schijnt erg enthousiast te zijn. Ik heb het er met de overbuurman al over gehad. Wij zijn voorbereid.

Ik heb de saté trouwens alvast in de ijskast gezet.