Een slechte zaak

“Nee…dat is niet juist.” De man klonk boos en geirriteerd.

“Ik heb voor een Marokkaanse lamp betaald, en dit is iets heel anders. Dit is een Egyptische Filigrain lamp.”

Mijn vriend Japie was online een handeltje in oosterse lampen begonnen en nu stond hij oog in oog met een boze klant. Hij keek me hulpeloos aan, maar ik was niet van plan om hem te hulp te snellen. Ik had hem tenslotte gewaarschuwd. Toen hij met het idee op de proppen was gekomen had ik al direct mijn twijfels gehad.

“Zou je dat nu wel doen, Japie? Je weet niets van Marokkaanse lampen af. Je bent zelfs nog nooit in Marokko geweest.”

“Onzin…iedereen kan een lamp verkopen. Een lamp is een lamp, of die nu uit Bulgarije, Zanzibar of Marokko komt. Die zijn allemaal hetzelfde.”

Ik had er een hard hoofd in. Ik kende Japie al van de lagere school en één ding was zeker, van zaken doen had hij gewoon geen verstand.

“Hoe ga je dat dan doen?”

“Makkelijk zat,” zei hij zelfverzekerd. “Je zet een advertentie op Marktplaats voor een Marokkaanse lamp en dan, als je een bestelling krijgt, koop je er een heel goedkoop in en maak je een vette winst.” Hij keek me tevreden aan. “Je moet er alleen even bij zeggen dat het een paar weken kan duren. Kind kan de was doen.”

Ik schudde mijn hoofd. Als dat maar goed gaat.

En dat ging het dus niet.

Iemand had op zijn advertentie voor een authentieke, kostbare Marokkaanse lamp gereageerd en er zomaar 200 Euro voor betaald. In zijn advertentie had Japie een foto getoond van een prachtige lamp. Maar toen hij die lamp zelf wilde inkopen bleek die niet meer verkrijgbaar te zijn en dus had Japie maar besloten om iets te kopen wat er op leek.

En nu stond die man voor Japie zijn neus en keek hem dreigend aan. Japie stamelde wat onverstaanbare woorden en veegde het zweet van zijn voorhoofd.

“Weet jij het verschil niet tussen een Marokkaanse lamp en een Egyptische Filigrain???” Ik hoopte voor Japie dat er toch maar geen geweld gebruikt zou gaan worden.

“Nee mijnheer,” zei Japie kleintjes.

“Ik wil mijn geld terug!”

Japie keek me weer hulpeloos aan, maar ik schudde eenvoudig mijn hoofd en sprak: “Ik zou maar doen wat die mijnheer van je vraagt, kerel. Dat is de juiste weg.”

“De juiste weg…de juiste weg…,” bromde Japie verongelijkt. “Jij hebt makkelijk praten, maar ik zit met de gebakken peren.” Ondertussen pakte hij 200 Euro uit zijn geldkistje.

“Geen gek idee,” zei de niet meer zo boze klant met een grijns tegen Japie: “Een handeltje op Marktplaats in gebakken peren. Dat lijkt me wel wat voor jou.”

Die prachtige Egyptische Filigrain lamp heeft Japie tenslotte aan mijn vrouw gegeven voor haar verjaardag. We hadden er eigenlijk geen plaats voor, maar het is een leuk ding, dat moet ik toegeven, dus heeft het een mooi plaatsje gekregen in de bijkeuken en straalt daar met een oosterse gloed. Waarschijnlijk niet zo mooi als een Marokkaanse lamp, maar toch…je moet een gegeven paard niet in de bek kijken.